Wielki europejski gigant motoryzacyjny, Stellantis, znalazł się na zakręcie. Zadłużenie, topniejący popyt na kluczowe modele i niepokojące prognozy dotyczące produkcji we Francji malują obraz, który z pewnością nie napawa optymizmem zarządów w Paryżu czy Turynie. Czy koncern, właściciel marek takich jak Jeep, Opel czy Peugeot, zdoła wyjść z kryzysu, czy czeka nas bolesna korekta kursu?
Stellantis pod ostrzałem: Bilans strat i spadki na macierzystym rynku
Stellantis, drugi co do wielkości potentat w produkcji samochodów na Starym Kontynencie, przeżywa wyraźne turbulencje. Główne problemy rysują się na dwóch frontach: finansowym i rynkowym. Jak wynika z doniesień opartych na analizie ostatnich lat, znaczące zadłużenie koncernu jest bezpośrednim skutkiem kosztownych i, jak się okazało, nierentownych ekspansji na chińskim rynku motoryzacyjnym. To klasyczny przypadek, gdy ambitna globalna strategia zderza się z brutalną rzeczywistością lokalnej konkurencji.
Jednak kłopoty nie ograniczają się tylko do azjatyckich perypetii. Alarmujące sygnały biją z serca europejskiej działalności, zwłaszcza z Francji. Według analiz cytowanych m.in. przez Financial Times, produkcja w macierzystych zakładach ma drastycznie spaść. Szacunki związków zawodowych wskazują na redukcję o całe 11 procent w latach 2025–2028. Mówimy tu o spadku wolumenu w pięciu kluczowych fabrykach montażowych! Agencja Reuters donosi, że do 2028 roku liczba wyprodukowanych tam aut ma spaść do zaledwie 587 tysięcy egzemplarzy. To potężna liczba, która uderzy w fundamenty europejskiego przemysłu.
W tych fabrykach powstają przecież ikony, takie jak DS3, DS7, Opel Mokka czy popularne modele Peugeota (308, 408, 5008). Najgorsza perspektywa czeka zakład w Poissy, który już na początku roku musiał tymczasowo wstrzymać działalność. Kiedy patrzymy na dane rynkowe, obraz staje się jaśniejszy: w listopadzie rejestracje pojazdów Stellantis we Francji poszły w dół o 5,5 proc. Co więcej, udział koncernu w rynku skurczył się z niemal 27 proc. do 25,3 proc. To nie tylko spadek wolumenu, ale realna utrata pozycji przetargowej na własnym podwórku.
Czy Bruksela i nowy szef dadzą ratunek? Nadzieje na restrukturyzacyjną rewolucję
Czy po tych mrocznych prognozach można jeszcze liczyć na światełko w tunelu? W branży motoryzacyjnej, gdzie regulacje są niemalże kapitałem, nadzieja często leży w rękach decydentów politycznych. Eksperci zwracają uwagę na nadchodzące w grudniu decyzje Unii Europejskiej. Oczekiwane regulacje dotyczące emisji CO2 mają potencjalnie wprowadzić większą elastyczność w realizacji celów ekologicznych, a także – co kluczowe – stworzyć mechanizmy wsparcia dla przemysłu motoryzacyjnego, który z trudem adaptuje się do elektromobilności.
Jednak klucz do transformacji leży przede wszystkim wewnątrz samej korporacji. Na początku przyszłego roku nowy dyrektor generalny, Antonio Filosa, ma przedstawić plan biznesowy, który zapowiada głęboką restrukturyzację. Nie ma co się oszukiwać – zapowiadają się cięcia. Filosa sygnalizuje drastyczne ograniczenia w obszarach, które generują najmniejsze zyski.
Co może nas czekać w ramach tej restrukturyzacji? Zapowiedziano powrót do produkcji modeli, które cieszyły się niezmiennym powodzeniem. Wzmiankowany jest tutaj powrót popularnego Jeepa Cherokee. Co jeszcze bardziej intrygujące, nowy szef zamierza ponownie skoncentrować się na samochodach hybrydowych i benzynowych. W obliczu niepewnej rentowności segmentu aut całkowicie elektrycznych, jest to strategiczny zwrot ku bardziej sprawdzonym technologiom. To odważny ruch w dobie forsowania elektromobilności, który może uratować marże, kosztem reputacji lidera transformacji energetycznej. Pozostaje obserwować, czy te kalkulacje okażą się trafne dla tak złożonego konglomeratu, jakim jest Stellantis.
